Research Catalogue

A moving image essay in three parts.

HEIMILDALEIKSÝNINGIN: FÚSI, ALDUR OG FYRRI STÖRF. UM VERKIÐ: Fúsi, aldur og fyrri störf er heimildaleiksýning um Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson. Verkið var frumsýnt 17. nóvember á Litla sviði Borgarleikhússins og var sýnt frá haustinu 2023 til vorsins 2025. Í sýningunni fer Fúsi yfir ævi sína og valin atriði úr fjölbreyttu lífi hans eru færð í leik- og söngbúning með aðstoð leikara og söngvara. Verkið fór í leikferð til Leikfélags Akureyrar og var sýnt á 80 ára afmæli Leikfélags Sólheima á Sólheimum í Grímsnesi. Fúsi er húmoristi, fótboltaáhugamaður, leikari, söngvari og lífskúnstner sem minnir okkur á að lífið er alltaf þess virði að lifa því þó að stundum sverfi að. Hindranirnar í lífi Fúsa hafa eflt hann og hvatt hann til að lifa lífinu til hins ítrasta með fötlun sinni og njóta hvers einasta dags. Stundum er lífsreynsla þó þess eðlis að aldrei verður fyllilega hægt að komast yfir hana, sama hversu jákvæður og sterkur einstaklingur er. Sýningin byggir á viðtölum við Fúsa, sem Agnar Jón Egilsson frændi hans og leikstjóri sýningarinnar tók við hann á meðan covid faraldrinum stóð. Tilurð sýningarinnar er því samband frændanna Fúsa og Agga og samverustundir þeirra. Í samstarfi við sviðslistaframleiðandann Monochorme og MurMur Productions LEIKARAR: Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson, Agnar Jón Egilsson, Vala Kristín Eyríksdóttir, Þórunn Arna Krjistjánsdóttir, Halldóra Geirharðsdóttir, Bergur Þór Ingólfsson og Egill Andrason. Leikstjóri: Agnar Jón Egilsson Höfundar: Agnar Jón Egilsson og Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson Leikmynd og búningar: Svanhvít Thea Árnadóttir Aðstoðarleikstjóri: Ástbjörg Rut Jónsdóttir Tónlistarmaður. Egill Andrason Aðstoð við söng: Gísli Magna Framkvæmdastjórn: Davíð Freyr Þórunnarson fyrir MUR MUR Production. Tilnenefningar og verðlaun: Sýningin fékk Múrbrjótinn, viðurkenningu Landssamtakanna Þroskahjálpar árið 2024. Múrbrjóturinn er veittur þeim sem þykja hafa skarað framúr í að ryðja fötluðum nýjar brautir í átt til jafnréttis. Í rökstuðningi kom fram að verkið hlyti m.a. viðurkenninguna á forsendum þess að í Fúsi, aldur og fyrri störf sé skrifað og leikið af leikara með þroskahömlun og að það sé í fyrsta skipti sem slíkt gerist í atvinnuleikhúsi á Íslandi. Fúsi, aldur og fyrri störf fékk einnig hvatringarverðlaun ÖBÍ árið 2024. Hvatningarverðlaunin eru veitt þeim sem hafa með verkum sínum stuðlað að einu samfélagi fyrir alla og endurspegla nútímalegar áherslur um þátttöku, sjálfstæði og jafnrétti fatlaðs fólks. Fúsi, aldur og fyrri störf hlaut tvö Grímuverðlaun árið 2024, leikstjóra ársins og Sprotann (hvatnigarverðlaun Grímunnar). En sýninginn fékk samtals fjórar tilnefningar til Grímunnar 2024, fyrrnefndar tvær ásamt Sýningu ársins og Leikara ársins í aukahlutverki (Agnar Jón).

This exposition gathers all the essential information needed to get started with the Research Catalogue (RC) platform at the Iceland University of the Arts (IUA). It offers a clear overview of how to create a profile, start an exposition, and navigate the basic functions of the platform. The goal is to provide staff with a central reference point for working with RC in the context of artistic research and institutional use.

The subjective experience of time pressure in today’s efficiency- and performance-oriented society is fuelled by a paradox: acceleration is omnipresent due to economic and technological demands, while at the same time complexity and self-responsibility require more time for decisions. This exposition examines individual and institutional ways of dealing with discrepant time demands. Where and how do different age groups experience divergent time regimes that occur simultaneously? Which techniques do individuals and institutions use or invent to synchronize different time perceptions, rhythms, and activities? How can artistic research create asynchronicity and make it experienceable through filmic means? And, finally, to what extent can filmic thinking produce ways of knowing that convey (as yet) unverbalized perceptions of time? Methodologically, this research combines analytical and artistic approaches in an essayistic procedure comprising cinematic practice and writing. On the one hand, it explores different aspects of divergent perceptions of time in a series of case studies under the leitmotif of “asynchronous determinations of time.” Situated in both immaterial and care work, in which bodily and affective temporalities are highly important, these empirical investigations consider the role of lifetime (age, biography, memory) and temporal modes (tempos; imperatives, indicatives, subjunctives). On the other hand, this study develops specific artistic procedures for focusing perception by means of narration, fragmentation, montage, visual and linguistic interventions, extractions and interweavings. Since simultaneous non-simultaneities (tend to) overwhelm subjective experience, the procedures adopted in this research contribute to new forms of filmic thinking and images of thought. They should be understood as an incentive to empathize with different understandings of time.

It Is Indeed a Dance is a project exploring the emotional, psychological, and cultural shifts within contemporary romantic discourse. Using the metaphor of dance as a dynamic, often asymmetrical interplay between self and other, the project investigates love and post-love conditions marked by ambivalence, hyper-awareness, and emotional fatigue. Drawing on concepts such as limerence, attachment theory, fantasy bonding, and “situationships,” it examines how psychological language has entered everyday dating vocabulary—shaping not only how we talk about love, but how we experience it. Through autotheoretical writing, visual media and spatial compositions, the project seeks to map and mediate intimate dynamics in an era where connection feels both over-analyzed and elusive. It reflects on the contradictions of contemporary intimacy, where vulnerability is praised but rarely safe, and communication is vital yet often ineffective in post-romantic conditions.

The Arrangement of Objects examines the intersection of functionality, aesthetics, and artistic practice through experiments with glass and metal. Central to the project is the notion of burden, understood both physically, as pressure or weight, and metaphorically, as imprint, deformation, or trace. This theme is expressed in layers, grooves, and perforations that evoke landscapes or the life cycles of objects. The work situates itself between design and fine art, emphasizing material research as a driver of innovation and interdisciplinarity. It also highlights the role of conceptual thinking and autoethnographic reflection, integrating personal experience into the creative process. Through layering and transformation, the project questions the porous boundary between utilitarian and artistic objects while expanding the expressive vocabulary of glass and metal.