Research Catalogue

HEIMILDALEIKSÝNINGIN: FÚSI, ALDUR OG FYRRI STÖRF. UM VERKIÐ: Fúsi, aldur og fyrri störf er heimildaleiksýning um Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson. Verkið var frumsýnt 17. nóvember á Litla sviði Borgarleikhússins og var sýnt frá haustinu 2023 til vorsins 2025. Í sýningunni fer Fúsi yfir ævi sína og valin atriði úr fjölbreyttu lífi hans eru færð í leik- og söngbúning með aðstoð leikara og söngvara. Verkið fór í leikferð til Leikfélags Akureyrar og var sýnt á 80 ára afmæli Leikfélags Sólheima á Sólheimum í Grímsnesi. Fúsi er húmoristi, fótboltaáhugamaður, leikari, söngvari og lífskúnstner sem minnir okkur á að lífið er alltaf þess virði að lifa því þó að stundum sverfi að. Hindranirnar í lífi Fúsa hafa eflt hann og hvatt hann til að lifa lífinu til hins ítrasta með fötlun sinni og njóta hvers einasta dags. Stundum er lífsreynsla þó þess eðlis að aldrei verður fyllilega hægt að komast yfir hana, sama hversu jákvæður og sterkur einstaklingur er. Sýningin byggir á viðtölum við Fúsa, sem Agnar Jón Egilsson frændi hans og leikstjóri sýningarinnar tók við hann á meðan covid faraldrinum stóð. Tilurð sýningarinnar er því samband frændanna Fúsa og Agga og samverustundir þeirra. Í samstarfi við sviðslistaframleiðandann Monochorme og MurMur Productions LEIKARAR: Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson, Agnar Jón Egilsson, Vala Kristín Eyríksdóttir, Þórunn Arna Krjistjánsdóttir, Halldóra Geirharðsdóttir, Bergur Þór Ingólfsson og Egill Andrason. Leikstjóri: Agnar Jón Egilsson Höfundar: Agnar Jón Egilsson og Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson Leikmynd og búningar: Svanhvít Thea Árnadóttir Aðstoðarleikstjóri: Ástbjörg Rut Jónsdóttir Tónlistarmaður. Egill Andrason Aðstoð við söng: Gísli Magna Framkvæmdastjórn: Davíð Freyr Þórunnarson fyrir MUR MUR Production. Tilnenefningar og verðlaun: Sýningin fékk Múrbrjótinn, viðurkenningu Landssamtakanna Þroskahjálpar árið 2024. Múrbrjóturinn er veittur þeim sem þykja hafa skarað framúr í að ryðja fötluðum nýjar brautir í átt til jafnréttis. Í rökstuðningi kom fram að verkið hlyti m.a. viðurkenninguna á forsendum þess að í Fúsi, aldur og fyrri störf sé skrifað og leikið af leikara með þroskahömlun og að það sé í fyrsta skipti sem slíkt gerist í atvinnuleikhúsi á Íslandi. Fúsi, aldur og fyrri störf fékk einnig hvatringarverðlaun ÖBÍ árið 2024. Hvatningarverðlaunin eru veitt þeim sem hafa með verkum sínum stuðlað að einu samfélagi fyrir alla og endurspegla nútímalegar áherslur um þátttöku, sjálfstæði og jafnrétti fatlaðs fólks. Fúsi, aldur og fyrri störf hlaut tvö Grímuverðlaun árið 2024, leikstjóra ársins og Sprotann (hvatnigarverðlaun Grímunnar). En sýninginn fékk samtals fjórar tilnefningar til Grímunnar 2024, fyrrnefndar tvær ásamt Sýningu ársins og Leikara ársins í aukahlutverki (Agnar Jón).

This exposition gathers all the essential information needed to get started with the Research Catalogue (RC) platform at the Iceland University of the Arts (IUA). It offers a clear overview of how to create a profile, start an exposition, and navigate the basic functions of the platform. The goal is to provide staff with a central reference point for working with RC in the context of artistic research and institutional use.

This exposition or archive is a work in progress, under construction, for gathering material of encounters with junipers.

When does the singer become an artist? We ran an opera laboratory at the Department of Opera at Stockholm University of the Arts, during the years 2017-2020. With the searchlight focused on the creativity of the singer, we wanted to explore the borderland between the rehearsed and the spontaneous, in the art of performing opera. Our basic questions were: -when does the performance of the opera singer, which requires a high level of technical perfection, open up towards the unpredictable, creative moment? -Where is the border line between interpretation and improvisation, does it even exist? We commissioned a mini-opera to use as working material;Camilles irrfärder & äventyr, composed by Petter Ekman to a libretto by Tuvalisa Rangström. Windows for improvisation were included in the score, where the performers can play with text, rythm, melody or structure in different ways. In the work we alternated between artistic experiments and reflection. The ensemble reflected on how the different games and methods opened or closed the creative flow, and how the improvisations affected the performers' relationship to the material. A parallel focus was how the singers were inspired to change or expand their voices. We have found new methods in the work of developing the creative ability and force of the opera singer. We have applied the methods in different ways in higher education for Opera singers, developing new pedagogic approaches in the process.

This exposition reflects on the phenomenon of the public transport stop as a metaphorical framework for the condition of migration and the figure of the waiting individual. By centering the act of waiting, this research examines how mutual understanding and cultural translation unfold within intercultural encounters. The bus stop serves as both a physical site and a symbolic threshold, a space of transition, suspension, and projection toward an uncertain future. Within this context, the project traces the transformative phases of subjectivity experienced during emigration, emphasizing the temporal dimension of waiting, expectation, and the tension inherent in moments of immobility. The final installation is situated directly within the public sphere, specifically at bus stops, where the object destabilizes the everyday rhythm of transit. By oscillating between staged intervention and authentic environment, the project foregrounds the paradoxical beauty of stillness, alongside the latent unease of anticipation.

This exposition introduces an experimental framework for acquiring the “inner power” improvisation associated with 19th‑century non-literate Karelian kantele players. While their precise thought processes remain unknowable, it is clear they did not focus on finger control. The method emphasizes internalizing traditional plucking patterns without sheet music, allowing subconscious decision‑making to guide improvisation. Stepwise learning of increasingly complex patterns enables musicians to combine and vary them freely, creating a continuous flow of tones in which the player becomes part of the sound field. Contemporary practice thus reconnects with what kantele players once described as “playing their inner power” (“soitan omaa mahtia”), a style later termed “Quiet Exaltation” by folk music researcher Armas Otto Väisänen.