Research Catalogue

This article "Cartesian Doubt" critiques René Descartes' foundational method of systematic doubt by drawing on the analysis of French philosopher Michel Serres, who likens the Cartesian enterprise to the predatory logic found in La Fontaine’s fable "The Wolf and the Lamb". Serres argues that Cartesian doubt is not a neutral search for truth but rather an "absolute irreversibility doctrine" that functions as a one-way mechanism to destroy all prior beliefs and sensory data to reach the predetermined outcome of the cogito. This process creates a permanent structural gap between the subject and the world, establishing a "foundational violence" in Western thought. Furthermore, the article challenges Descartes' metaphor of sorting a finite basket of apples, asserting that it fails to account for the infinite and dynamic nature of error and decay in a complex, modern scientific reality.

1º objeto: dispositivo para facilitar o ver e o sentir. 2º objeto: portal (ponte entre a cidade de Kuldiga e a floresta)

HEIMILDALEIKSÝNINGIN: FÚSI, ALDUR OG FYRRI STÖRF. UM VERKIÐ: Fúsi, aldur og fyrri störf er heimildaleiksýning um Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson. Verkið var frumsýnt 17. nóvember á Litla sviði Borgarleikhússins og var sýnt frá haustinu 2023 til vorsins 2025. Í sýningunni fer Fúsi yfir ævi sína og valin atriði úr fjölbreyttu lífi hans eru færð í leik- og söngbúning með aðstoð leikara og söngvara. Verkið fór í leikferð til Leikfélags Akureyrar og var sýnt á 80 ára afmæli Leikfélags Sólheima á Sólheimum í Grímsnesi. Fúsi er húmoristi, fótboltaáhugamaður, leikari, söngvari og lífskúnstner sem minnir okkur á að lífið er alltaf þess virði að lifa því þó að stundum sverfi að. Hindranirnar í lífi Fúsa hafa eflt hann og hvatt hann til að lifa lífinu til hins ítrasta með fötlun sinni og njóta hvers einasta dags. Stundum er lífsreynsla þó þess eðlis að aldrei verður fyllilega hægt að komast yfir hana, sama hversu jákvæður og sterkur einstaklingur er. Sýningin byggir á viðtölum við Fúsa, sem Agnar Jón Egilsson frændi hans og leikstjóri sýningarinnar tók við hann á meðan covid faraldrinum stóð. Tilurð sýningarinnar er því samband frændanna Fúsa og Agga og samverustundir þeirra. Í samstarfi við sviðslistaframleiðandann Monochorme og MurMur Productions LEIKARAR: Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson, Agnar Jón Egilsson, Vala Kristín Eyríksdóttir, Þórunn Arna Krjistjánsdóttir, Halldóra Geirharðsdóttir, Bergur Þór Ingólfsson og Egill Andrason. Leikstjóri: Agnar Jón Egilsson Höfundar: Agnar Jón Egilsson og Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson Leikmynd og búningar: Svanhvít Thea Árnadóttir Aðstoðarleikstjóri: Ástbjörg Rut Jónsdóttir Tónlistarmaður. Egill Andrason Aðstoð við söng: Gísli Magna Framkvæmdastjórn: Davíð Freyr Þórunnarson fyrir MUR MUR Production. Tilnenefningar og verðlaun: Sýningin fékk Múrbrjótinn, viðurkenningu Landssamtakanna Þroskahjálpar árið 2024. Múrbrjóturinn er veittur þeim sem þykja hafa skarað framúr í að ryðja fötluðum nýjar brautir í átt til jafnréttis. Í rökstuðningi kom fram að verkið hlyti m.a. viðurkenninguna á forsendum þess að í Fúsi, aldur og fyrri störf sé skrifað og leikið af leikara með þroskahömlun og að það sé í fyrsta skipti sem slíkt gerist í atvinnuleikhúsi á Íslandi. Fúsi, aldur og fyrri störf fékk einnig hvatringarverðlaun ÖBÍ árið 2024. Hvatningarverðlaunin eru veitt þeim sem hafa með verkum sínum stuðlað að einu samfélagi fyrir alla og endurspegla nútímalegar áherslur um þátttöku, sjálfstæði og jafnrétti fatlaðs fólks. Fúsi, aldur og fyrri störf hlaut tvö Grímuverðlaun árið 2024, leikstjóra ársins og Sprotann (hvatnigarverðlaun Grímunnar). En sýninginn fékk samtals fjórar tilnefningar til Grímunnar 2024, fyrrnefndar tvær ásamt Sýningu ársins og Leikara ársins í aukahlutverki (Agnar Jón).

This project researches body and object relationships through practical exploration (practice-led research) in suspension and on the ground. It illuminates connected thoughts linked to posthuman philosophy, permaculture, physical movement and contemporary circus. Our perception of the world is getting more global and connected, but we have not realised yet the full complexity of all the interdependencies and interplays. In fact it is more than questionable whether this might be graspable for any human to its full extend at all… The state of being ‘in suspension’ is taken as an analogy for the times we live in – life itself. In a world in which pop-stars sing ‘I have no roots’ (Merton, 2016), mass-migration makes people leave their homes involuntarily and others choose nomadic livestyles that leave them only loosely connected with a geographical place and a single culture. But at the same time, we are always tightly connected (digitally) with ‘the whole world’. 'How to strike roots into the void?' is the essential question of this interdisciplinary research, which has its roots deep 'down' in aerial acrobatic movement. How could this rooting be possible at all? And in which ways? – referring to the question of quality: 'HOW' can we in these times as human being strike out our own roots? Who and what can keep us grounded? To whom or what are we reaching out to search for connection? What nourishes us? And where to hold on to, if the substrate is emptiness – the Void – the uncertainty of life itself?

In this article, Bob Selderslaghs presents a research project by the Royal Conservatoire of Antwerp and Fontys Academy of the Arts Tilburg on how teaching artists can strengthen their practice in an international, hybrid learning community. Through inspiring lectures, practical experiments and in-depth reflection, participants gained recognition for their practice, expanded their artistic-pedagogical repertoire and built valuable contacts. The project emphasises the power of flexible frameworks, embodied learning and sustainable networks for greater visibility and impact in this dynamic field.

This exposition presents a practice-based research project that reimagines electronic music performance through the participatory and ritualistic ethos of Capoeira. Initially motivated by a critique of audience passivity in contemporary electronic performance, the project shifted from “translating” Capoeira into an electronic context toward constructing ritual-based frameworks that foster shared authorship, presence, and collective agency. The research unfolded through iterative processes of design, testing, and reflection. Early on, ritual was established as a conceptual foundation, situating the work within debates on participation, spectacle, and cultural belonging. Subsequent phases explored instrument-making as both technical and symbolic practice, producing DIY electroacoustic objects (Lua and Mar) that embody accessibility, agency, and transparency. Attention then turned to orchestrating the ritual performance itself, experimenting with spatial, temporal, and sensory structures that redistribute power and unsettle the artist–audience divide. The process culminated in a public performance integrating instruments, structure, and reflection, while raising new questions around documentation, belonging, and the fragility of agency. From these iterations emerged the framework of ritual as multi-dimensional architecture: a compositional and perceptual field where time, space, materials, and social dynamics interweave to sustain collective creativity. The exposition combines documentation of instruments and performances with reflective writing, offering both a record of process and a proposition for future development.