Research Catalogue

HEIMILDALEIKSÝNINGIN: FÚSI, ALDUR OG FYRRI STÖRF. UM VERKIÐ: Fúsi, aldur og fyrri störf er heimildaleiksýning um Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson. Verkið var frumsýnt 17. nóvember á Litla sviði Borgarleikhússins og var sýnt frá haustinu 2023 til vorsins 2025. Í sýningunni fer Fúsi yfir ævi sína og valin atriði úr fjölbreyttu lífi hans eru færð í leik- og söngbúning með aðstoð leikara og söngvara. Verkið fór í leikferð til Leikfélags Akureyrar og var sýnt á 80 ára afmæli Leikfélags Sólheima á Sólheimum í Grímsnesi. Fúsi er húmoristi, fótboltaáhugamaður, leikari, söngvari og lífskúnstner sem minnir okkur á að lífið er alltaf þess virði að lifa því þó að stundum sverfi að. Hindranirnar í lífi Fúsa hafa eflt hann og hvatt hann til að lifa lífinu til hins ítrasta með fötlun sinni og njóta hvers einasta dags. Stundum er lífsreynsla þó þess eðlis að aldrei verður fyllilega hægt að komast yfir hana, sama hversu jákvæður og sterkur einstaklingur er. Sýningin byggir á viðtölum við Fúsa, sem Agnar Jón Egilsson frændi hans og leikstjóri sýningarinnar tók við hann á meðan covid faraldrinum stóð. Tilurð sýningarinnar er því samband frændanna Fúsa og Agga og samverustundir þeirra. Í samstarfi við sviðslistaframleiðandann Monochorme og MurMur Productions LEIKARAR: Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson, Agnar Jón Egilsson, Vala Kristín Eyríksdóttir, Þórunn Arna Krjistjánsdóttir, Halldóra Geirharðsdóttir, Bergur Þór Ingólfsson og Egill Andrason. Leikstjóri: Agnar Jón Egilsson Höfundar: Agnar Jón Egilsson og Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson Leikmynd og búningar: Svanhvít Thea Árnadóttir Aðstoðarleikstjóri: Ástbjörg Rut Jónsdóttir Tónlistarmaður. Egill Andrason Aðstoð við söng: Gísli Magna Framkvæmdastjórn: Davíð Freyr Þórunnarson fyrir MUR MUR Production. Tilnenefningar og verðlaun: Sýningin fékk Múrbrjótinn, viðurkenningu Landssamtakanna Þroskahjálpar árið 2024. Múrbrjóturinn er veittur þeim sem þykja hafa skarað framúr í að ryðja fötluðum nýjar brautir í átt til jafnréttis. Í rökstuðningi kom fram að verkið hlyti m.a. viðurkenninguna á forsendum þess að í Fúsi, aldur og fyrri störf sé skrifað og leikið af leikara með þroskahömlun og að það sé í fyrsta skipti sem slíkt gerist í atvinnuleikhúsi á Íslandi. Fúsi, aldur og fyrri störf fékk einnig hvatringarverðlaun ÖBÍ árið 2024. Hvatningarverðlaunin eru veitt þeim sem hafa með verkum sínum stuðlað að einu samfélagi fyrir alla og endurspegla nútímalegar áherslur um þátttöku, sjálfstæði og jafnrétti fatlaðs fólks. Fúsi, aldur og fyrri störf hlaut tvö Grímuverðlaun árið 2024, leikstjóra ársins og Sprotann (hvatnigarverðlaun Grímunnar). En sýninginn fékk samtals fjórar tilnefningar til Grímunnar 2024, fyrrnefndar tvær ásamt Sýningu ársins og Leikara ársins í aukahlutverki (Agnar Jón).

This exposition gathers all the essential information needed to get started with the Research Catalogue (RC) platform at the Iceland University of the Arts (IUA). It offers a clear overview of how to create a profile, start an exposition, and navigate the basic functions of the platform. The goal is to provide staff with a central reference point for working with RC in the context of artistic research and institutional use.

This exposition or archive is a work in progress, under construction, for gathering material of encounters with junipers.

The Arrangement of Objects examines the intersection of functionality, aesthetics, and artistic practice through experiments with glass and metal. Central to the project is the notion of burden, understood both physically, as pressure or weight, and metaphorically, as imprint, deformation, or trace. This theme is expressed in layers, grooves, and perforations that evoke landscapes or the life cycles of objects. The work situates itself between design and fine art, emphasizing material research as a driver of innovation and interdisciplinarity. It also highlights the role of conceptual thinking and autoethnographic reflection, integrating personal experience into the creative process. Through layering and transformation, the project questions the porous boundary between utilitarian and artistic objects while expanding the expressive vocabulary of glass and metal.

In recent years, it has become a real possibility for artists to engage with spatial sound technologies that allow for movement beyond the stereocentric paradigm. Thus, spatialization has mostly lent itself to avant-garde traditions, electronic music, and sound art. However, the rapid advancements of technologies have called for artists, songwriters, and musicians of all genres to contribute to this development not only by following and fitting into these new formats but also by shaping them through artistic engagements with them. When considering sound in space as a new component in the music creation toolbox, a new dimension is added that provides creative and performative potentials of situating songwriting and music creation within a spatial sound practice. Beyond the literal, what kinds of metaphorical or emotional resonance can emerge from the vibration between various bodies, such as composers, performers, and audiences, as well as bodies of sound, technologies, interfaces, instruments, scene, setting, speakers, aesthetics, and orientations? Voicing Spatial Songs was conducted by avant-pop duo SØSTR, which consists of sisters Louise Lind Foo and Sharin Foo.

This essay proposes the “Erased Museum” as both a critical framework and an institutional ethics: a museum that recognizes loss as its primary collection and disappearance as a mode of curation. Drawing from Absential Aesthetics, it argues that destruction—by fire, flood, war, neglect, theft, or obsolescence—does not terminate cultural meaning but reorganizes it into a second, invisible archive composed of voids, residues, and public conscience. Through case studies and touchstones including the Library of Alexandria, Brazil’s National Museum (2018), the Mosul Museum (2015), and architectural and curatorial practices that preserve wounds rather than conceal them (e.g., post-damage restorations and void-centered memorial architectures), the essay reframes conservation as a dialogue with entropy rather than a fantasy of permanence. It also traces contemporary artistic strategies that curate absence directly—fabricated archives, missing inventories, empty frames, restitution bureaucracies—showing how loss can become documentation rather than mere lament. The work concludes by extending the ethics of disappearance to the digital domain, where decay occurs without smoke, and by proposing “transparent loss protocols” as a future-facing curatorial responsibility.