Research Catalogue

HEIMILDALEIKSÝNINGIN: FÚSI, ALDUR OG FYRRI STÖRF. UM VERKIÐ: Fúsi, aldur og fyrri störf er heimildaleiksýning um Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson. Verkið var frumsýnt 17. nóvember á Litla sviði Borgarleikhússins og var sýnt frá haustinu 2023 til vorsins 2025. Í sýningunni fer Fúsi yfir ævi sína og valin atriði úr fjölbreyttu lífi hans eru færð í leik- og söngbúning með aðstoð leikara og söngvara. Verkið fór í leikferð til Leikfélags Akureyrar og var sýnt á 80 ára afmæli Leikfélags Sólheima á Sólheimum í Grímsnesi. Fúsi er húmoristi, fótboltaáhugamaður, leikari, söngvari og lífskúnstner sem minnir okkur á að lífið er alltaf þess virði að lifa því þó að stundum sverfi að. Hindranirnar í lífi Fúsa hafa eflt hann og hvatt hann til að lifa lífinu til hins ítrasta með fötlun sinni og njóta hvers einasta dags. Stundum er lífsreynsla þó þess eðlis að aldrei verður fyllilega hægt að komast yfir hana, sama hversu jákvæður og sterkur einstaklingur er. Sýningin byggir á viðtölum við Fúsa, sem Agnar Jón Egilsson frændi hans og leikstjóri sýningarinnar tók við hann á meðan covid faraldrinum stóð. Tilurð sýningarinnar er því samband frændanna Fúsa og Agga og samverustundir þeirra. Í samstarfi við sviðslistaframleiðandann Monochorme og MurMur Productions LEIKARAR: Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson, Agnar Jón Egilsson, Vala Kristín Eyríksdóttir, Þórunn Arna Krjistjánsdóttir, Halldóra Geirharðsdóttir, Bergur Þór Ingólfsson og Egill Andrason. Leikstjóri: Agnar Jón Egilsson Höfundar: Agnar Jón Egilsson og Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson Leikmynd og búningar: Svanhvít Thea Árnadóttir Aðstoðarleikstjóri: Ástbjörg Rut Jónsdóttir Tónlistarmaður. Egill Andrason Aðstoð við söng: Gísli Magna Framkvæmdastjórn: Davíð Freyr Þórunnarson fyrir MUR MUR Production. Tilnenefningar og verðlaun: Sýningin fékk Múrbrjótinn, viðurkenningu Landssamtakanna Þroskahjálpar árið 2024. Múrbrjóturinn er veittur þeim sem þykja hafa skarað framúr í að ryðja fötluðum nýjar brautir í átt til jafnréttis. Í rökstuðningi kom fram að verkið hlyti m.a. viðurkenninguna á forsendum þess að í Fúsi, aldur og fyrri störf sé skrifað og leikið af leikara með þroskahömlun og að það sé í fyrsta skipti sem slíkt gerist í atvinnuleikhúsi á Íslandi. Fúsi, aldur og fyrri störf fékk einnig hvatringarverðlaun ÖBÍ árið 2024. Hvatningarverðlaunin eru veitt þeim sem hafa með verkum sínum stuðlað að einu samfélagi fyrir alla og endurspegla nútímalegar áherslur um þátttöku, sjálfstæði og jafnrétti fatlaðs fólks. Fúsi, aldur og fyrri störf hlaut tvö Grímuverðlaun árið 2024, leikstjóra ársins og Sprotann (hvatnigarverðlaun Grímunnar). En sýninginn fékk samtals fjórar tilnefningar til Grímunnar 2024, fyrrnefndar tvær ásamt Sýningu ársins og Leikara ársins í aukahlutverki (Agnar Jón).

This exposition gathers all the essential information needed to get started with the Research Catalogue (RC) platform at the Iceland University of the Arts (IUA). It offers a clear overview of how to create a profile, start an exposition, and navigate the basic functions of the platform. The goal is to provide staff with a central reference point for working with RC in the context of artistic research and institutional use.

This exposition or archive is a work in progress, under construction, for gathering material of encounters with junipers.

Lectures, panel discussions, and conferences are formats for collective listening, but they took on conventions that make listening difficult: reading aloud complicated texts, speaking quickly in order to squeeze as much material as possible, showing slides with long texts, sitting for a long time without moving. Silence is considered awkward, so there is little time to think about what has been said. In this video paper, I dissect the decorum of oral presentation formats in academia and outline how the attention of the members of an audience diverges and converges with that of the speaker. I also share some observations about verbalizing non-verbal ideas, in particular about how a text description at the beginning of a project can tie its loose ends too tightly. At the end of my talk at the Klagenfurt conference, I handed out questionnaires, in which I asked the audience members to mark the sentences which they remembered from my talk. Then, while another presenter was speaking, I drew a graph of mind wandering of the audience members based on the questionnaires and showed it at the end of the session. In the second part of this video paper, I explain the process of evaluating the responses and present the resulting graph.

This research is grounded in the relation between listening and orientation through a kindred gesture: tending towards. Its object of inquiry is the dialogue between Paul Celan’s poems and Gisèle Lestrange-Celan’s etchings in the publication Atemkristall (Brunidor 1965, Vaduz). The choice of this pairing arises from the possibility of bringing together two elements: the breath and the ground. I follow the flux and exchange between breathing gestures and inscription across the poems and etchings, approaching the images not as illustrations or representations of the text but as spatial configurations of encounter—between readers, listeners, makers, and witnesses. Attendance as a gesture of attention becomes palpable when the poet imagines that “the poem is pneumatically touchable” and that “the reader breathes into the poem.” In this turning-towards-the-poem, the etchings invite a reading of the poet’s gesture as it inclines toward another practice and medium. My interest lies in how, within this publication, both media affect and reorient one another, generating a shared space of reading. Extending this form of listening means approaching the relation between word and image as the opening of spaces of attention—listening as inclination, as stance, before any immediate attempt of translation.

At the beginning of the COVID-19 pandemic in 2020, we, in our role as lecturers, conducted hybrid workshops with design and art students from ten partner institutions on five continents. Our goal was to explore soundscapes from different viewpoints, and we were deeply impressed by the outcome. The recordings and their accompanying images and conversations dissolved geographical borders along with social, cultural, and structural differences. We found that a re-sonance or con-sonance emerged from this collective work, in which sounds became manifestations of presence and agency; the sociality and simultaneity of the space we shared together remains with us today. With becoming soundscape, we attempted to bring the social resonance we had experienced in the workshops into the lecture hall.