Research Catalogue

This article "Cartesian Doubt" critiques René Descartes' foundational method of systematic doubt by drawing on the analysis of French philosopher Michel Serres, who likens the Cartesian enterprise to the predatory logic found in La Fontaine’s fable "The Wolf and the Lamb". Serres argues that Cartesian doubt is not a neutral search for truth but rather an "absolute irreversibility doctrine" that functions as a one-way mechanism to destroy all prior beliefs and sensory data to reach the predetermined outcome of the cogito. This process creates a permanent structural gap between the subject and the world, establishing a "foundational violence" in Western thought. Furthermore, the article challenges Descartes' metaphor of sorting a finite basket of apples, asserting that it fails to account for the infinite and dynamic nature of error and decay in a complex, modern scientific reality.

1º objeto: dispositivo para facilitar o ver e o sentir. 2º objeto: portal (ponte entre a cidade de Kuldiga e a floresta)

HEIMILDALEIKSÝNINGIN: FÚSI, ALDUR OG FYRRI STÖRF. UM VERKIÐ: Fúsi, aldur og fyrri störf er heimildaleiksýning um Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson. Verkið var frumsýnt 17. nóvember á Litla sviði Borgarleikhússins og var sýnt frá haustinu 2023 til vorsins 2025. Í sýningunni fer Fúsi yfir ævi sína og valin atriði úr fjölbreyttu lífi hans eru færð í leik- og söngbúning með aðstoð leikara og söngvara. Verkið fór í leikferð til Leikfélags Akureyrar og var sýnt á 80 ára afmæli Leikfélags Sólheima á Sólheimum í Grímsnesi. Fúsi er húmoristi, fótboltaáhugamaður, leikari, söngvari og lífskúnstner sem minnir okkur á að lífið er alltaf þess virði að lifa því þó að stundum sverfi að. Hindranirnar í lífi Fúsa hafa eflt hann og hvatt hann til að lifa lífinu til hins ítrasta með fötlun sinni og njóta hvers einasta dags. Stundum er lífsreynsla þó þess eðlis að aldrei verður fyllilega hægt að komast yfir hana, sama hversu jákvæður og sterkur einstaklingur er. Sýningin byggir á viðtölum við Fúsa, sem Agnar Jón Egilsson frændi hans og leikstjóri sýningarinnar tók við hann á meðan covid faraldrinum stóð. Tilurð sýningarinnar er því samband frændanna Fúsa og Agga og samverustundir þeirra. Í samstarfi við sviðslistaframleiðandann Monochorme og MurMur Productions LEIKARAR: Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson, Agnar Jón Egilsson, Vala Kristín Eyríksdóttir, Þórunn Arna Krjistjánsdóttir, Halldóra Geirharðsdóttir, Bergur Þór Ingólfsson og Egill Andrason. Leikstjóri: Agnar Jón Egilsson Höfundar: Agnar Jón Egilsson og Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson Leikmynd og búningar: Svanhvít Thea Árnadóttir Aðstoðarleikstjóri: Ástbjörg Rut Jónsdóttir Tónlistarmaður. Egill Andrason Aðstoð við söng: Gísli Magna Framkvæmdastjórn: Davíð Freyr Þórunnarson fyrir MUR MUR Production. Tilnenefningar og verðlaun: Sýningin fékk Múrbrjótinn, viðurkenningu Landssamtakanna Þroskahjálpar árið 2024. Múrbrjóturinn er veittur þeim sem þykja hafa skarað framúr í að ryðja fötluðum nýjar brautir í átt til jafnréttis. Í rökstuðningi kom fram að verkið hlyti m.a. viðurkenninguna á forsendum þess að í Fúsi, aldur og fyrri störf sé skrifað og leikið af leikara með þroskahömlun og að það sé í fyrsta skipti sem slíkt gerist í atvinnuleikhúsi á Íslandi. Fúsi, aldur og fyrri störf fékk einnig hvatringarverðlaun ÖBÍ árið 2024. Hvatningarverðlaunin eru veitt þeim sem hafa með verkum sínum stuðlað að einu samfélagi fyrir alla og endurspegla nútímalegar áherslur um þátttöku, sjálfstæði og jafnrétti fatlaðs fólks. Fúsi, aldur og fyrri störf hlaut tvö Grímuverðlaun árið 2024, leikstjóra ársins og Sprotann (hvatnigarverðlaun Grímunnar). En sýninginn fékk samtals fjórar tilnefningar til Grímunnar 2024, fyrrnefndar tvær ásamt Sýningu ársins og Leikara ársins í aukahlutverki (Agnar Jón).

Touring occupies a unique and often underexplored role in the careers of electroacoustic musicians, where the intersection of artistic, technical, and logistical challenges becomes especially pronounced. This article examines the practical realities of touring within the context of multichannel electroacoustic music, using Electric Audio Unit’s (EAU) performance in Tallinn as a case study. The article highlights the challenges of preparing for and executing a multichannel concert in an unfamiliar venue, including issues of spatialization, equipment compatibility, and time constraints. Additionally, it reflects on the broader demands placed on electroacoustic musicians, who must often juggle multiple roles to ensure the success of their performances.

This exposition examines the intersection of drawing, installation, and handmade objects informed by popular culture, spectacle, and visual symbolism. Central to the practice is the duality between physical materiality and virtual environments, a framework through which fictional realities are constructed and analyzed—often reflecting states of exhaustion, overload, and alienation characteristic of hyperactive contemporary culture. The use of low-budget materials and do-it-yourself methods introduces a deliberate tension between meticulous craftsmanship and intentional “amateurism,” while simultaneously subverting the capitalist logics of mass culture through the reuse and recontextualization of its visual language. Connecting introspective and social dimensions, the exposition offers not only an aesthetic experience but also a critical lens on everyday consumer routines, media-shaped reality, and processes of personal self-reflection.

The exhibition is deeply rooted in local history—the artist group explores the story of the white pigment titanium dioxide's industrial origin in Sandbekk, and how this world sensation from 1910 has influenced our world today. Titanium dioxide white pigment is a global color phenomenon. Ilmenite is transported from Titania to its sister company Kronos Titan in Fredrikstad, where it is refined into titanium dioxide. From there, the pigment circulates seemingly invisibly in a global network of systems. It is used in paint, plastics, paper, ink, cosmetics, medicine, sunscreen, and millions of products we use daily. This history is the starting point for the development project TiO2: The Materiality of White. Over the past two years, the artist group has visited Titania's mines and deposits, gathering materials from the local history. Just as geologists examined the areas in Sokndal over 150 years ago in search of valuable minerals, the group has wandered through the landscape, picking stones and collecting sand, clay, and rust-colored earth. These findings have been brought back to the ceramic laboratory at KhiO, where they have been processed through ceramic methods.