Research Catalogue

This article "Cartesian Doubt" critiques René Descartes' foundational method of systematic doubt by drawing on the analysis of French philosopher Michel Serres, who likens the Cartesian enterprise to the predatory logic found in La Fontaine’s fable "The Wolf and the Lamb". Serres argues that Cartesian doubt is not a neutral search for truth but rather an "absolute irreversibility doctrine" that functions as a one-way mechanism to destroy all prior beliefs and sensory data to reach the predetermined outcome of the cogito. This process creates a permanent structural gap between the subject and the world, establishing a "foundational violence" in Western thought. Furthermore, the article challenges Descartes' metaphor of sorting a finite basket of apples, asserting that it fails to account for the infinite and dynamic nature of error and decay in a complex, modern scientific reality.

1º objeto: dispositivo para facilitar o ver e o sentir. 2º objeto: portal (ponte entre a cidade de Kuldiga e a floresta)

HEIMILDALEIKSÝNINGIN: FÚSI, ALDUR OG FYRRI STÖRF. UM VERKIÐ: Fúsi, aldur og fyrri störf er heimildaleiksýning um Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson. Verkið var frumsýnt 17. nóvember á Litla sviði Borgarleikhússins og var sýnt frá haustinu 2023 til vorsins 2025. Í sýningunni fer Fúsi yfir ævi sína og valin atriði úr fjölbreyttu lífi hans eru færð í leik- og söngbúning með aðstoð leikara og söngvara. Verkið fór í leikferð til Leikfélags Akureyrar og var sýnt á 80 ára afmæli Leikfélags Sólheima á Sólheimum í Grímsnesi. Fúsi er húmoristi, fótboltaáhugamaður, leikari, söngvari og lífskúnstner sem minnir okkur á að lífið er alltaf þess virði að lifa því þó að stundum sverfi að. Hindranirnar í lífi Fúsa hafa eflt hann og hvatt hann til að lifa lífinu til hins ítrasta með fötlun sinni og njóta hvers einasta dags. Stundum er lífsreynsla þó þess eðlis að aldrei verður fyllilega hægt að komast yfir hana, sama hversu jákvæður og sterkur einstaklingur er. Sýningin byggir á viðtölum við Fúsa, sem Agnar Jón Egilsson frændi hans og leikstjóri sýningarinnar tók við hann á meðan covid faraldrinum stóð. Tilurð sýningarinnar er því samband frændanna Fúsa og Agga og samverustundir þeirra. Í samstarfi við sviðslistaframleiðandann Monochorme og MurMur Productions LEIKARAR: Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson, Agnar Jón Egilsson, Vala Kristín Eyríksdóttir, Þórunn Arna Krjistjánsdóttir, Halldóra Geirharðsdóttir, Bergur Þór Ingólfsson og Egill Andrason. Leikstjóri: Agnar Jón Egilsson Höfundar: Agnar Jón Egilsson og Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson Leikmynd og búningar: Svanhvít Thea Árnadóttir Aðstoðarleikstjóri: Ástbjörg Rut Jónsdóttir Tónlistarmaður. Egill Andrason Aðstoð við söng: Gísli Magna Framkvæmdastjórn: Davíð Freyr Þórunnarson fyrir MUR MUR Production. Tilnenefningar og verðlaun: Sýningin fékk Múrbrjótinn, viðurkenningu Landssamtakanna Þroskahjálpar árið 2024. Múrbrjóturinn er veittur þeim sem þykja hafa skarað framúr í að ryðja fötluðum nýjar brautir í átt til jafnréttis. Í rökstuðningi kom fram að verkið hlyti m.a. viðurkenninguna á forsendum þess að í Fúsi, aldur og fyrri störf sé skrifað og leikið af leikara með þroskahömlun og að það sé í fyrsta skipti sem slíkt gerist í atvinnuleikhúsi á Íslandi. Fúsi, aldur og fyrri störf fékk einnig hvatringarverðlaun ÖBÍ árið 2024. Hvatningarverðlaunin eru veitt þeim sem hafa með verkum sínum stuðlað að einu samfélagi fyrir alla og endurspegla nútímalegar áherslur um þátttöku, sjálfstæði og jafnrétti fatlaðs fólks. Fúsi, aldur og fyrri störf hlaut tvö Grímuverðlaun árið 2024, leikstjóra ársins og Sprotann (hvatnigarverðlaun Grímunnar). En sýninginn fékk samtals fjórar tilnefningar til Grímunnar 2024, fyrrnefndar tvær ásamt Sýningu ársins og Leikara ársins í aukahlutverki (Agnar Jón).

Our Days of Gold (ODOG) is an ongoing, durational artwork staged on Instagram at @ourdaysofgold_film since April 2017. Over its eight-year duration, the work has accumulated new layers of memory and interpretation shaped by followers’ responses, shifting platform aesthetics, and changes to Instagram’s visual logic, including the disappearance of the square grid in January 2025. Alongside creative contributions, the project draws on a survey conducted with long-term followers, tracing how experiences of viewing, remembering, and interpreting the work unfold over time. This co-authored exposition includes videos, screen-recorded navigations, and writing produced by followers whose contributions reveal a form of polyvocality: multiple interpretive threads and associations that remediate the archive while shaping its evolving narrative. Within this distributed process, ODOG engages autofiction not as a singular self-narration but as a collective mode of authorship, emerging through dispersed readings, layered memories, and networked resonances. At the same time, the project foregrounds the precarity of social media archives, where redesigns, algorithmic shifts, and potential platform loss constantly reshape how the work circulates and persists. Drawing on debates around remediation and digital preservation, ODOG tests how meaning, memory, and narrative can be sustained within unstable infrastructures while acknowledging their continual transformation.

In this half paper, half soliloquy, I aim to propose re-enactment as a research method. Through textual analysis and situated reflections, I will explore the potential of re-enactments in performative returning to destabilize and reconfigure canonical understandings of the past, and consider any implications this understanding of re-enactment can have within research approaches

In this study I elaborate on how Charms unfolds as a plastic experimentation rooted in an initial vision of the body. It is grounded in a reimagined body image, constructed from other imagined bodies, such as the anatomical flayed figure and protective devices. This study explores the notion of the body turned upside down —both literally and conceptually — reconfigured through an armor-like structure in which flesh paradoxically assumes the role of an external layer. The resulting image is of a body that is both armored and exposed, charged with contradictions that disrupt binary oppositions such as inside/outside, alive/dead, human/animal, and powerful/fragile. This hyperbolic Charms, constructed from two distinct costumes, is offered for visual contemplation, recurring within contemporary visual culture as a manifestation of the scientific body still subjected by imagination and visceral sensation. The work, a multichannel video installation, also investigates the body’s capacity to generate imaginaries through movement, employing measurement tools from the biomechanics research laboratory to visualize this dynamic relationship.